ferveney
وقتی که چترت خداست بگذار باران سرنوشت هر چه میخواد ببارد ...
باربی رو وقتی کلاس سوم بودم شناختم... دست و پاش 90 درجه کج و راست میشد و انگشتای ظریفی داشت ... و این برای من که عاشق چیزهای کوچولو و ظریف (مثل خونه کوچیک، ماشین کوچیک) بودم، رویا بود... خونه یکی از دخترهای افهای (فخر فروش) فامیل بودیم که برای آب کردن دل من، کمد عروسكهای باربی خودش رو بهم نشون داد... باباش وقتی سفرهای دریایی میرفت، یکی از اینها رو براش میآورد... عید اون سال، مامانم بعد از اصرار فراوان، برام یکی از اون عروسكها رو با تمام وسایلش خرید اون سال من به تکلیف رسیده بودم و باربی من، لباس درست و حسابی نداشت... مامانم وارد بازی کردن من میشد و میگفت: «آخه اینکه اینطوری نمیتونه بره بیرون...» و براش یك شلوار و چادر نماز و یه چادر مشکی دوخت با مقنعه... فکر میکنید چی شد؟ زانوهای باربیام شکست... چون با من نماز میخوند و من، وقت تشهد برای اینکه روی دو زانو بشینه، زانوهاش رو تا ته خم میکردم... و طبعاً یک باربی آمریکایی، عادت به دو زانو و چهار زانو نشستن نداره و اصلاً خم شدن زانوهاش تا این حد طراحی نشده... من بعد از اون زمان، 5 یا 6 تا باربی دیگه خریدم و همه اونها بعد از دو روز زانو نداشتند! فکر میکردم كه من چقدر تحت تأثیر این عروسک بودم؟ مامانم یك کاری کرد که من فکر کنم بازیه. ناخنهای عروسك رو با هم کوتاه کردیم، چون میرفت مدرسه. لاکهاش رو پاک کردیم.. . موهاش رو بافتیم. نماز جمعه هم میرفت... مامانم، خیلی ساده، نذاشت كه من مثل باربی بشم، چون باربی مثل من شد... فقط یه دختر ایرانی میتونه . . . . . . . . . . . ........ ...... ...... ..... سرشار از زیبایی و شایستگی باشه...ولی نتونه تو مسابقه دختر شایسته دنیا شرکت کنه...!به سلامتی تمامی دختران زیبا و نازنین ایرانی که اگه پاش برسه از تمامی اون دختر ها شایسته ترن...♥♥ امیدوارم کن به تمام بودن ها به تمام دلخوشی ها به دست هایت امیدوارم کن به تمام آرزوها به روز ها به آینده که تو در کنارمی امیدوارم کن که قطره قطره های اشکم را کوچکترین لبخندم را در ذهنت می سپاری امیدوارم کن به اینکه در ته این نا امیدی امیدوارم می کنی !!
